Michael Rhebergen is beeldend kunstenaar en fotograaf afkomstig uit Deventer. In zijn werk onderzoekt hij de menselijke verhouding tot het landschap. Een onderwerp waarvoor hij soms dicht bij huis blijft, maar waar hij ook de hele wereld over reist met zijn camera. In de projectruimte en Kunstenlabsteeg laat Rhebergen fotografische werken zien uit zijn serie ‘It Might As Well Be Spring’. Daarin onderzoekt hij hoe onze perceptie van tijd van invloed is op de manier waarop wij ons tot het landschap verhouden.

De afgelopen twee jaar tastte Michael Rhebergen met zijn camera het landschap af rondom de Baakse Beek, die ontspringt rondom Winterswijk en Lievelde en uitmondt in de IJssel. De beek, centraal gelegen in de Achterhoek, is de geboortegrond van Rhebergen, en kent een lange geschiedenis van menselijk ingrijpen, vanwege de rol die de beek speelt in de afwatering van de omliggende landbouwgronden. Inmiddels is het lokale waterschap bezig de beek in haar natuurlijke staat terug te brengen, maar wel door (opnieuw) menselijk ingrijpen. Het zijn dit soort ogenschijnlijke tegenstellingen in de verhouding tussen mens en natuur die Rhebergens interesse wekken. In ‘It Might As Well Be Spring’ onderzoekt hij op poëtische wijze de paradox van deze tijd; hoe het kortetermijndenken van onze consumptiemaatschappij gevolgen heeft voor de verre toekomst van het landschap.

In de foto’s, zowel in zwartwit als in kleur, zijn landschappen vastgelegd die op het eerste gezicht herkenbaar en vanzelfsprekend lijken, maar bij nadere beschouwing meer gelaagd blijken. Rhebergen daagt ons uit om beter te kijken: wat voor landschap zien we eigenlijk en hoe is het tot stand gekomen? In zijn werk komen natuurlijke en niet-natuurlijke elementen samen die vaak maar moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn. Is de gevallen boom, die in de Kunstenlabsteeg te zien is, omgehaald door mensen of gewoon omgewaaid? Rhebergen fotografeerde ook mensen die in het landschap werken, wonen of recreëren. Deze figuren zijn niet herkenbaar als individu, maar fungeren eerder als een abstracte aanwezigheid van de mens. In een videodrieluik zien we twee mensen dansen aan weerskanten van een landschap, als een soort poëtische poortwachters. Ze bewegen sierlijk maar statisch, en lijken enerzijds in het landschap op te gaan en anderzijds, met hun witte kleding, ertegen af te steken. Daardoor roept het werk vragen op over de positie die wij als mensen aannemen: zien wij ons als onderdeel van de natuur of staan we er los van?

Een belangrijk element in het onderzoek achter ‘It Might As Well Be Spring’ is de ervaring van tijd. Ons handelen wordt vaak gestuurd door kortetermijndenken, terwijl de gevolgen zich afspelen op veel langere tijdschalen. Wetenschappers spreken in dat verband over het antropoceen: een tijdperk waarin de mens zelf een geologische kracht is geworden. Verwijzingen naar tijd zitten soms ook letterlijk in de beelden: in een oude zonnewijzer op een landgoed of een horloge om iemands pols. Ook in Rhebergens werkproces speelt tijd een rol. Hij werkt met analoge fotografie, een proces dat vertraagt en afstand creëert tussen het moment van fotograferen en het uiteindelijke beeld. ‘It Might As Well Be Spring’ is bovendien een doorlopend onderzoek, waarin Rhebergen de veranderingen in het landschap rondom de Baakse Beek door de tijd heen volgt. Door landschappen, menselijke aanwezigheid en verschillende tijdlagen samen te brengen, nodigt hij ons uit stil te staan bij de vraag hoe wij ons tot het landschap verhouden en hoe dat landschap ons tegelijkertijd vormt.

Opening
'It Might As Well Be Spring' wordt op zondag 12 april om 15.00 uur geopend door Claire Hoogakker, kunsthistoricus en  curator bij Verwey Museum Haarlem en daarnaast schrijver voor Pf Fotografie Magazine. Aansluitend openen de tentoonstellingen van Jeroen van Westen en Ellen Yiu.

De serie 'It Might As Well Be Spring' is ontwikkeld in opdracht van Museum Villa Mondriaan en is mede mogelijk gemaakt door de Gemeente Winterswijk, Provincie Gelderland, Zabawas en het Mondriaan Fonds.