Kunnen spelen is een belangrijke voorwaarde voor het maken van kunst. Toch is het niet vanzelfsprekend dat het altijd lukt om tot spelen te komen. Kunstenaars Hanna de Haan, Kim Habers en Zaida Oenema liepen alle drie tegen hetzelfde probleem aan: ze worden steeds gevraagd om nieuwe kunstwerken te maken die lijken op hun eerdere werk. Naast de druk van naderende tentoonstellingsdeadlines blijft er weinig ruimte over om onbevangen te experimenteren in hun atelier. Binnnen onze programmalijn ‘Ultimate Playground’ nemen ze die speelruimte nu wel.

Hun tentoonstelling is een gezamenlijke zoektocht naar dat ongrijpbare ogenblik van momentum. Ze omschrijven het als een moment in hun werkproces wanneer ze, schijnbaar opeens, een gevoel van energie, aandacht en vertrouwen ervaren. Momentum laat zich niet afdwingen: hoe harder je ernaar op zoek gaat hoe onbereikbaarder deze staat van zijn lijkt te worden. De grootste kans om het te bereiken hebben ze, vertellen de kunstenaars, als ze zonder druk van een beoogd eindresultaat, aan het spelen zijn in hun atelier. 

Tijdens de tentoonstelling wordt de grote zaal van Kunstenlab hun speeltuin. De opening is het startsein van een werkperiode waarin nog van alles kan gebeuren. In de zaal plaatsen ze een grote kast die naast opslag en werkruimte ook plek biedt om experimenten en materiaalproefjes te laten zien. Hiermee hopen de kunstenaars de hiërarchie tussen ‘affe’ en ‘onaffe’ werken te doorbreken. Alles wordt even belangrijk en het maakproces zelf, en zoektocht naar momentum, wordt het hoofdonderwerp. Door hun proces in alle kwetsbaarheid te delen hopen ze niet alleen elkaar onderling, maar ook bezoekers aan te sporen om meer ruimte vrij te maken om ongedwongen te spelen.

Hanna de Haan
In het werk van Hanna de Haan doemen elementen uit de stedelijke omgeving op in wilde, gekraste lijnen. Ze vindt inspiratie in de manier waarop steden in constante transformatie zijn. Aan de rand van bouwputten vangt ze architectonische elementen en hun schaduwen in haar schetsboek. In haar atelier werkt ze die schetsen via grafische technieken verder uit, waarbij de drukplaten belangrijker voor haar zijn dan de afdrukken die ze produceren. Gebruikte drukplaten worden ingezet als materiaal en worden verzaagd en verlijmd om nieuwe, samengestelde beelden te maken waarin dezelfde soort eeuwige transformaties mogelijk zijn als in de stad.

In de grote zaal van Kunstenlab gaat Hanna de Haan tijdens de tentoonstelling werken aan een decor-achtige installatie die bestaat uit grote drukplaten en bijbehorende afdrukken. Ook experimenteert ze met bewegende elementen en het toevoegen van licht en dus ook schaduw in haar werk.

Kim Habers
Kim Habers maakt complexe, gedetailleerde tekeningen waar ze het liefst in geconcentreerde afzondering aan werkt. Haar werk is een vertaling van een binnenwereld aan overweldigende gedachten en emoties die de vorm krijgen van krioelende lijnenpatronen die een eigen ritme en logica volgen. Tekenen is een manier voor de kunstenaar om grip te krijgen op de wereld en haar plek daarbinnen. Daarbij verlaten de tekeningen dikwijls het platte vlak. Kim Habers gebruikt haar eerdere werken van papier of keramiek, als materiaal voor nieuwe, ruimtelijke installaties. In dat proces komen ook individuele lijnen los en kruipen de ruimte in. Als bezoeker word je opgenomen in een diep universum van lijnen die steeds van perspectief lijken te wisselen.

Voor de tentoonstellingsperiode in Kunstenlab experimenteert Kim Habers voor het eerst met digitale tekeningen. Via een tijdrovend proces met lagen acryl verwijdert de kunstenaar na het printen de papieren onderlaag. Met de half transparante tekeningen die overblijven bouwt ze ruimtelijke werken waarin licht een grote rol speelt.

Zaida Oenema
Zaida Oenema maakt gedetailleerde, papieren werken die zich op het grensvlak van tweedimensionaal en driedimensionaal bevinden. Met precieze, herhalende handelingen bewerkt ze het papier met een scalpel, soldeerbout, potlood of verf. Met een raster als basis ontstaan patronen, die soms vooraf al bepaald zijn maar soms ook meer organisch tot stand komen. Het werkproces van Zaida Oenema start met de indrukken die ze verzamelt tijdens wandelingen in de natuur. In de rust die ze daar ervaart vallen haar dingen als lichtreflecties, vormen en kleurcombinaties op die later de basis kunnen worden voor een kunstwerk. De vaak strakke, geometrische vormen in haar werk vinden hun oorsprong in de natuur en lijken de natuurlijke wetmatigheden te volgen die daar te vinden zijn.

Voor de tentoonstelling in Kunstenlab wil Zaida Oenema het raster, dat altijd de grondlaag is van haar werk, letterlijk loshalen en gebruiken als vorm om mee te spelen. Daarnaast zoekt ze naar een manier om de rest-vormen die hieruit ontstaan samen te voegen tot een nieuw beeld. Ze bouwt de beelden op door te experimenteren met papierpulp, waarin materiaal, formaat en kleurgebruik haar de mogelijkheid geven om vrijer en intuïtiever te werk te gaan.

Opening
De tentoonstelling wordt feestelijk geopend op vrijdagavond 23 januari om 20.00 uur (inloop 19.30 uur) door schrijver en curator Alex de Vries. Aansluitend worden de tentoonstellingen 'DAWG' van Inne Feenstra en 'nuit blanche' van Floor Coolsma geopend.