Landschapskunstenaar Jeroen van Westen onderzoekt in al zijn werk hoe mens en omgeving elkaar onderling beïnvloeden. In de podiumruimte van Kunstenlab laat hij een video-installatie zien van werken die zijn ontstaan terwijl hij zijn eigen directe omgeving aftastte. Je ziet hoe een schuurtje in het bos een plek werd voor onderzoek, nieuwe ideeën en denkend doen.

Toen Jeroen van Westen in 2008 naar een boerderij verhuisde, was hij opeens ook mede-eigenaar van een klein stukje bos. Tussen de bomen stond een huisje, of eigenlijk meer een schuurtje, dat door een voorganger was gebouwd. De constructie had zijn beste tijd gehad en Jeroen besloot deze in fases af te breken. Hij begon, zoals hij het zelf omschrijft, met het afpellen van het schuurtje, waarbij hij zich door lagen asbest, plastic, glas en geteerd hout heen werkte. Gaandeweg werd deze onderneming meer dan een noodzakelijk klusje. Het afpellen van het schuurtje werd ook een manier om zijn kunstenaarschap af te pellen. Jeroen van Westen heeft over een periode van veertien jaar niet alleen de bestaande constructie afgebroken, maar hier ook nieuwe elementen aan toegevoegd (om ook die vervolgens weer af te breken). Pas toen het schuurtje zelf weg was ontstond er ruimte om terug te kijken. Toen hij alle aantekeningen, foto’s en video’s doornam ontdekte hij een estafette van associatief op elkaar volgende denkstappen. Die ontdekking kreeg vorm in het kunstenaarsboek SHEDDED.

Jeroen van Westen nam bij elke fase van het afpellen nadrukkelijk de ruimte om opnieuw te kijken wat er ontstond, en te onderzoeken welke nieuwe mogelijkheden dit bood. Zo stonden na een paar lagen pellen alleen de muren van het schuurtje nog. Geen deuren, geen ramen en geen dak. Een hutje dat niet beschut. Wat is een dak eigenlijk en wat kan het nog meer zijn? Als antwoord hierop ontwikkelde hij een bewegend dak van hout en jute, dat met touwen in beweging kon worden gebracht. In de video Breathing zie je dat het schuurtje hierdoor een soort houten ruggengraat heeft gekregen, die al piepend en krakend op en neer lijkt te bewegen op een eigen ademhaling. De wind laat de jute meedansen met de bomen en speelt met het zonlicht dat het schuurtje invalt.

Jeroens proces verschoof, met het afgepelde schuurtje mee, steeds meer van binnen naar buiten. Zijn gedachten speelden met wat het schuurtje ook had kunnen zijn: niet een structuur die het bos buitensluit, maar een ruimte die verbindingen aangaat met het bos eromheen. Na het verwijderen van de wanden besloot hij daarom om die nog één keer op te trekken, maar nu in de vorm van open kaders die individueel kunnen draaien om een buiten het middelpunt gelegen as. De horizontale lijnen van de planken, die het schuurtje hadden afsloten van de omgeving, zijn vervangen door horizontale balken die juist ruimte scheppen en de verticale balken van de kaders doen denken aan jonge bomen. We zien in de video Refuge deze nieuwe wanden zich bedachtzaam openen en sluiten. Daarmee omlijsten de kaders het bos, en een deel van zichzelf, als dynamische schilderijen.

Het werk dat Jeroen van Westen in Kunstenlab laat zien kan alleen ontstaan als je echt de tijd neemt om ergens aandachtig aanwezig te zijn. Iets waar we in onze snelle, mediagevulde cultuur maar zelden toe worden aangespoord. Het geeft een indruk van hoeveel ruimte er ontstaat wanneer we bestaande constructies, zowel fysiek als mentaal, beginnen af te pellen.

Opening
'SHEDDED' opent samen met de tentoonstellingen van Ellen Yiu en Michael Rhebergen op zondag 12 april om 15.00 uur in Kunstenlab. Je bent van harte welkom.