Floor Coolsma maakt tekeningen en sculpturen met in de hoofdrol vrijwel altijd dieren. Toch gaat het werk juist over haar eigen ervaringen en gevoelens als mens. In de projectruimte en Kunstenlabsteeg laat ze een combinatie van bestaande en nieuwe werken zien waarin persoonlijke verhalen een universeel karakter krijgen.  

In haar werk speelt Floor Coolsma met de relatie die wij als mensen met dieren hebben. Daarbij maakt ze ook gebruik van hun aaibaarheid, die maakt dat we geneigd zijn om ons over ze te ontfermen. Zelfs als dat helemaal niet is wat het beste voor het dier zou zijn. Haar dierfiguren zijn uiteindelijk vaak kwetsbaar en krachtig tegelijk. Ze zijn verstild en toch hangt er een spanning. Ze trekken ons aan en stoten ons af. Wijzelf en de manier waarop we reageren op wat we zien wordt daardoor ook onderdeel van het werk.  

De werken van Floor Coolsma beginnen vaak bij iets persoonlijks. Dat kan een gevoel zijn, maar ook een herinnering. Haar kindertijd is daarbij een belangrijke inspiratiebron. Dat was de tijd waarin ze mede via dieren meer leerde over hoe de wereld in elkaar zat. Zo waren de dode muizen en vogeltjes die ze op de grond vond bijvoorbeeld haar eerste contact met de dood als onderdeel van het leven.  

In deze tentoonstelling komen verschillende dieren uit haar kindertijd terug. Zo hangt er een stuk tafelkleed met een grote tekening van een Engelse hangoor dat vroeger haar huisdier is geweest. Ze hadden het vermagerde beestje meegenomen van een veemarkt. Door het doorfokken zijn de oren van dit ras zo groot dat ze het dier in de weg zitten bij het lopen. Iets wat Coolsma toen al onbegrijpelijk vond. In de tekening zit iets van die dualistische relatie tussen mens en konijn verwerkt. De ondergrond van het tafellaken roept namelijk associaties op met het konijn als product en maaltijd, maar ook met diens plek in het huis. 

Ook het werk in de Kunstenlabsteeg is gebaseerd op een persoonlijke herinnering. Nadat een duif een nest naast hun schoorsteen had gebouwd kon Floor Coolsma vanuit haar slaapkamerraam zien hoe babyduifjes de dakgoot in rolden. In de steeg heeft ze een grote tekening van een babyduifje net boven een dakgoot gepositioneerd. Vaak worden in haar werk kleine dingen drager van iets groters. Zo moet ze bij de duifjes ook denken aan het symbool van de vredesduif, die we de laatste tijd weer veel tegenkomen op protestposters.  Zo sijpelt wat er in de wereld gebeurt toch door in haar werk. Haar kleine vredesduif is wat fragiel, maar hij kan het nog redden. Net als dat het vaak toch goed kwam met de duifjes in de dakgoot onder haar kamerraam. 

Opening
Op vrijdag 23 januari om 20.00 uur wordt de tentoonstelling feestelijk geopend samen met de tentoonstellingen 'Momentum' en 'DAWG'.